و اما چه‌گونه روز را از روز كم كنم؟

اين مُرده‌ى‌ من

و اين قطارى كه از روى شنبه و يكشنبه‌ام گذشت.

اين طرف ريل مانده‌ام بر دست‌هاى تو كه دارند مى‌گذرند

كوپه

     كوپه

به سمت شهرى كه عاشق‌ات بودم ناگاه.

خدا اين منم اين منم بر تمام كتيبه‌ها

- مأيوس -

اشك مى‌ريزم آرام آرام و مى‌روم تا بى‌كسى ِ جاده.

آتناى خندان و خوش‌بخت!

و حالا بر دست‌هاى تو مات ِ دوردست

اين مردمك‌هاى من است كه راه مى‌رود.

بر ستون گيج خانه‌هاى «با تو خواهم ماند»

حالا ديگر هيچ

من و سرريز ِ ويرگول‌ها از خون‌ام

گلبول‌هايم گيج ِ گاز شهرى

و مردمك‌هايم دو علامت سؤال.

براى من ديگر از ريخت افتاده كلمه‌يى كه بشود به آن – تو – گفت

تف!

تف به اين مُرده

كه مانده چه‌گونه روز را از روز كم كند.

 

نسكافه